Ik heb nog een grote familie bijna iedereen leeft nog. Ik, mama, papa en mijn broertje wonen hier in Belgie en mijn tante en oom wonen ook hier maar niet bij ons. Ik heb vroeger altijd in Italie gewoond bij mijn oma en opa zij wonen in Torino. Maar we zijn verhuist naar hier en oma en opa wonen daar nog steeds. Mijn andere opa en oma zijn gescheiden mijn oma woont ook in Torino en mijn opa is helaas overleden. Al mijn overgrootouders leven nog alleen mijn overgrootopa lang mijn papa zijn kant is overleden. De rest wonen allemaal in Roemenie. Wij bezoeken ze normaal elke vakantie en slapen daar bij ons eigen huis. Als ze niet kunnen bezoeken komt meestal mijn overgrootoma naar ons vooral in de paasvakantie. Ze zijn allemaal nog best jong mijn overgrootoma´s zijn 74 en 80 en mijn overgrootopa is 76 en mijn oma´s zijn 51 en 56 en mijn opa is 54 jaar. Mijn oma had mijn moeder geboren toen ze 16 jaar was en mijn moeder mij toen ze 19 jaar was. Ze zijn allemaal heel gezond en ik hoop dat het zo blijft.

Toen ik was begonnen met voetbal en papa en mama zagen dat ik het goed kon wouden zij mij beter laten trainen. Ze hadden op internet opgezocht voor een goede academie. Ze hadden een academie gevonden namelijk Globaltechniques Rotterdam waar elke zondag kon trainer. Ik heb daar 3 jaar gezeten tot dat de academie uit een is gevallen. Maar de vasten trainer die ik daar had wou mij wel privétraining geven. Na een jaartje privétraining is hij oom gestopt en is hij verhuist. Mijn mama en papa hebben een nieuwe academie gevonden Voetbal Academie Brabant daar waren trainers en spelers van Willem 2 dat was een hele goede academie maar alle spelers die goed waren gingen stilletjes aan weg dus heb ik besloten dat ik ook niet meer ging blijven. Dus ben ik voor een tijdje gestopt met academie en ben alleen gaan trainen bij mijn club. Ik wou wel snel een goede vinden dus hebben De Jong Academie gevonden en ze deden privétrainingen en met een groep dus ik heb me ingeschreven en het was een heel goede en ik zit daar nog steeds op. Nu doe ik wel geen groepstrainigen meer en doe ik alleen privé.

Toen 13 was mocht ik testen voor het Roemeens elftal. Dat was tijdens school maar de school had toestemming gegeven. Ik moest in een hotel slapen met nog 40 andere jongens het was heel leuk maar ook spannend. Bijna iedereen kwam uit een andere land Spanje, Duitsland en nog meer. De eerste dagen gingen heel goed maar het was wel heel zwaar het eten was ook niet heel lekker. Eerst hadden we training in de ochtend en in de avond wedstrijd tussen elkaar. De eerste twee dagen gingen heel goed maar erna werd het moeilijk iedereen was moe. Je zag ook duidelijk het verschil tussen mij en de rest ik ben geboren in december die andere waren allemaal geboren aan het begin van het jaar dus dat is bijna een jaar verschil. Zij waren veer groter dus het werd automatisch moeilijker. Uiteindelijk waren er maar 3 man uit de 40 uitgekozen jammer genoeg zat ik er niet bij maar ik had wel alles gegeven.

Ik heb nooit echt een problemen gehad met blesures. Ik heb 1 jaar geleden mijn teen gekneusd en heb 3 weken niet kunnen voetballen. Maar ik al een jaartje of twee last van mijn knieen en voeten maar de laatste jaar is het veel erger. Ik heb heel veel last na trainingen. Ik heb foto´s getrokken van mijn knieen en het bleek dat ik een ziekte aan mijn knieen had. Dat is een soort ziekte dat tot op je negentiende kan duren. Het komt eigenlijk door een overbelasting. Ik moet nu voor een tijd rusten tot dat het weer wat beter gaat. Aan mijn voeten kan het komen door dat ik heel veel ben gegroeit ben in een korte tijd. Ik hoop dat het snel beter zal worden.

Ik ben met kleuterschool een deel in Roemenie begonnen. Op mijn vier jaar ben ik naar hier verhuist en heb ik in Meersel-Dreef op school gezeten. Ik heb een jaar opnieuw moeten doen omdat ik de taal nog goed moest leren. Maar na dat ik de taal goed onder de knie had ging alles vlot. Op het lagere ging alles goed. Na het zesde ben ik naar Klein Seminarie gegaan daar begon het moeilijker te worden maar ik kon het no aan. In eerste heb ik gewoon normaal ASO gedaan ik had het jaar goed afgesloten. In het tweede begon het moeilijk te worden en ik wou veranderen van school maar ik wou ook bij mijn vrienden blijven. Dus ik had het jaar goed afgesloten. In het derde jaar moest ik een richting kiezen ik had gekozen voor Humane Wetenschappen. Ik vond het niks voor mij maar ik wou bij mijn vrienden blijven. Uiteindelijk ben ik van school verandert en ben ik naar het SHT in Turnhout verandert.

Toen ik van Roemenie hier heen was verhuist kon ik de taal nog niet het was heel moeilijk om het te leren. Ik kon op het begin ook geen vrienden maken iedereen keek me raar aan. Toen ik ouder werd was het iets beter maar er werd nog steeds dingen gezegd dat ik miet leuk vond. Als iemand boos was of ruzie wou zei die altijd tegen mij dat ik naar mijn eigen land moet gaan. Is een keer op een wedstrijd kon onze trainer niet komen dus heeft er een ouder van een jonge hem moeten vervangen. Die vader was heel racistisch. Iedereen van de team heeft de helft van de wedstrijd gespeeld ik had vijf minuten gespeeld. De vader vond het alleen maar grappig en trok zich niks van mij aan. Iedereen deed altijd alsof ik helemaal anders als hun was. Ze deden alsof ik er niet bij hoorde. Ik vond dat nooit leuk ze lachte me altijd uit. Nu heb ik dat niet meer iedereen is gewoon vriendelijk meestal. Als nu iemand iets tegen mij zegt kan ik daar meestal tegen.

Na 2 jaar gevoetbald te hebben bij Baronie werd ik gescout door Nac Breda en Willem 2. Mijn mama en papa wisten toen niet echt hoe speciaal dat dat was en ik zelf ook niet. Ik was heel zenuwachtig voor de eerste paar trainingen maar het ging allemaal goed. Ik was heel tevreden over hoe ik had gespeeld maar uiteindelijk hadden ze mij niet gekozen omdat ik niet genoeg fysiek had. Ik vond het heel oneerlijk want de rest waren even klein als mij dus ik snapte het niet maar ik ging verder. Toen ik naar het middelbaar ging werd het allemaal heel moeilijk want ik zat op voetbal op een privé voetbalschool en nog op het Klein Seminarie ASO dus het ging allemaal minder als eerst. Ik was er aan gewend en het ging allemaal goed tot dat ik tijdens het fietsen mijn teen had gekwetst. Ik kon 2 tot 3 weken niet meet voetballen. Dus toen ik terug kwam was mijn conditie slecht en mocht ik niet meer zo veel meedoen met wedstrijden. Het was zeer teleurstellend.

Na dat ik van Gesta naar Baronie ben verandert was het wel wat moeilijker want ik kende niemand daar. In het begin durfde ik niks maar het ging wel goed alleen ik was heel verlegen. De eerste wedstrijd die ik heb gespeeld zou ik namelijk niet mee mogen spelen maar ik was de hele tijd aan het zagen. ik zat tegen de zijlijn op de bank en had beloofd aan de trainer dat als hij mij erin zet dat ik vier keer ga scoren dus de trainer gaf me een kans ik kwam erin en had vier keer gescoord. Dat was een van de beste momenten uit mijn leven. Ik had veel vrienden gemaakt en het ging allemaal heel goed. We werden elke keer kampioen iedereen was zeer gelukkig. Mijn ouders waren heel blij maar wisten toen niet echt wat ze moesten doen want ze wisten de taal nog niet. Na twee jaar werd ik gescout door Nac Breda en Willem 2. Ik was heel zenuwachtig omdat ik niet wist wat ik moest doen.

Ik heb school gevolgd in Meersel-Dreef op t’ Dreefke. Ik kon toen nog niet goed Nederlands praten dus ik had nog geen vrienden. Stilletjes aan maakte ik meer vrienden mijn eerste vriend was Quinten hij heeft mij overtuigd om te gaan voetballen. Ik wou eerst niet ik vond het niet zo leuk maar iedereen van mijn vrienden ging dus ik heb me ook ingeschreven. Het was heel leuk maar na een tijdje werd het saai want niemand nam het serieus ik was de enige die echt op een hoog niveau wou voetballen. De het was elke week het zelfde winnen met 10-0 of meer en ik vond het niet meer leuk. Mijn ouders vonden het ook dat er een verandering moest komen. De trainer van Gesta vond het heel jammer maar snapte onze keuzen. We hebben goed na gedacht over waar ik zou gaan voetballen en we hadden gekozen voor Barnonie. Zo ben ik begonnen met voetbal.

Ik ben Robert Rosu ik ben 15 en woon in Turnhout. Ik ben geboren in Roemenië in het stadje Falticeni. Ik ben naar Nederland verhuist toen ik 4 jaar was toen geworden ik nog op een camping. Toen ik 5 jaar was ben ik begonnen met voetbal bij Gesta. Na een tijdje waren we verhuist naar België en ben ik begonnen met voetbal in Nederland bij VV Baronie. Ik ben begonnen met school in Meersel-Dreef op t’Dreefke op mijn 13 jaar naar het Klein Seminarie en heb daar 3 jaar gezeten en ben verandert naar SHT in Turnhout. Ik was deze schooljaar bij KFC Turnhout maar ben gestopt en heb privé training in Tilburg. Momenteel ben ik geblesseerd en moet ik rusten voor een tijdje. Dit ben ik welkom bij mijn blog.